Gisteren deelde ik op mijn privé social media over het uitzwaaien van mijn oudste zoon.

Hij is voor een maand naar Frankrijk vertrokken voor zijn studie om veldwerk te doen. Ik maakte een vergelijking in vergrotende trap: op de basisschool 1 dag op schoolreisje, op de middelbare school 1 week op uitwisseling in Denemarken en nu met zijn vervolgstudie een maand naar Frankrijk. 

Welke leeftijd je ook hebt als ouder en welke leeftijd je kind ook heeft, iedere ouder kan invoelen welke impact zoiets kan hebben. Er zullen wellicht verschillen zijn in hoe iemand dat ervaart, maar de overeenkomst lijkt groter dan het verschil. Het gaat over het loslaten van je kind. Kun jij je kind al in vertrouwen loslaten of nog niet?

Alle eerste keren zijn spannend

Hoe “groot” of hoe “klein” de stap ook lijkt; alle eerste keren zijn spannend, voor zowel ouder als kind. Ik weet nog dat mijn zoon in groep 2 zat en op schoolreis naar De Efteling ging. Dat vond ik nogal wat: een groot park en begeleiding bij een groter groepje dan als je alleen met je gezin gaat. Het gaat erom dat je zonder vergelijking en zonder oordeel naar de stappen van een ander kijkt. Mogelijk zijn al die eerste keren een uitdaging, maar probeer ze ook te zien als kans. Je kind kan door uitdagende situaties groeien en bloeien als de voorwaarden goed zijn. Een leerzame ervaring. Gezonde spanning is oké; je mag je comfortzone oprekken om te kunnen leren. Gun je kind die kans.

Je kind steeds meer loslaten

Loslaten als ouder begint al met het doorknippen van de navelstreng. Je wilt de wereld van je kind zo lang mogelijk veilig houden. Maar met het groter worden van je kind wordt ook hun wereld groter. Misschien gaat je kind eerst naar een kinderdagverblijf of naar een peuterspeelzaal. Later naar de (grote) basisschool. Als ouder ken je de ouders van andere klasgenootjes. Fijn om te weten als je kind speelafspraakjes maakt. Eenmaal naar de middelbare school vond ik het vreemd om andere ouders niet meer te “kennen”. Soms kwam je andere ouders tegen, maar wist je niet welke ouder bij welk kind hoorde. Soms stond je samen uit te zwaaien voor een reis naar het buitenland. De gemene deler was dat je in hetzelfde schuitje zat: allebei je kind een week missen. Dat schept een band.

Ontmoeten

En nu, na 9 maanden in het eerste studiejaar, ontmoette ik de studiegenoten van mijn zoon. Leuk om te zien wie er deel uitmaakt van zijn dagelijks leven. En hun ouders te ontmoeten. Je wilt als ouder graag deelgenoot zijn van het leven van je kind. Hoe groter hun wereld wordt, hoe minder vanzelfsprekend het is dat je weet met wie je kind omgaat. Dat is een natuurlijk proces; zo gaat dat. Dan mag je het doen met de verhalen die je kind je vertelt. En blij zijn met de verbinding en ontmoeting die er tussen jou en je kind is. 

In vertrouwen laten gaan

Gisteren liet ik mijn kind in vertrouwen gaan. Hij heeft zelfvertrouwen en voldoende eigenwaarde. Hij redt zich wel en vaart zijn eigen koers. Over hem hoef ik me geen zorgen te maken. Ik gun hem deze unieke ervaring. Ik zal hem zeker missen, maar ik maak me geen zorgen. Je kind groeit en jij als ouder groeit in het loslaten van je kind. Je hebt vertrouwen in je kind dat het zelf zijn of haar koers kan uitstippelen.

Is dit nog niet helemaal zo? Kan jouw kind nog wel een klein zetje gebruiken bij het uitstippelen van zijn of haar eigen koers? Kijk gelijk hier hoe jouw tiener zijn of haar koers kan ontdekken: https://jouwkrachtigekind.nl/workshop-ontdek-je-koers/

Warme groet,

Simone 💜